*เอนทรี่นี้มีคำพูดที่หยาบคายเล็กน้อยถึงปานกลางนะจ้ะ ไม่เหมาะกับพวกโลกสวยเกลียดชังคำหยาบ*
 
 
 
สวัสดีค่าาาาา ไม่เจอกันนาน สบายดีบ่คะ/w
 
 
ในที่สุดก็คิดออกว่าจะอัพอะไรลงบล็อก งานวาดก็ไม่รู้จะอัพลงบล็อกดีมั้ยด้วยสิ แต่เอาเป็นว่ามาเข้าเรื่องกันเถอะค่ะ!!
 
 
 
 
ชื่อเรื่องว่"ความฝันกับการทำลายแบบเด็กๆ" ตรงตามชื่อเรื่องเลยค่ะ "ความฝัน"ก็คือความฝันของจีเอง ส่วน"การทำลายแบบเด็กๆ" ก็คือความฝันของจีที่ถูกทำลาย(?)แบบเด็กๆ เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ
 
 
 
 
ตอนเด็กๆเราเคยพูดว่า
 
 
อยากเป็นหมอ!!
 
อ่าว ไม่ใช่เหรอ?
 
อยากเป็นดีไซเนอร์ตางหากล่ะ ตอนนั้นเราขอให้แม่ซื้อหนังสือHow to draw MANGAที่สอนวาดเสื้อผ้ามาค่ะ(ที่เล่มสีแดงเลือดหมูมีผญ.อยู่ตรงปก3คน)+เราอ่านการ์ตูนหมึกจีนเรื่องนึงที่นางเอกเป็นดีไซเนอร์ แล้วคือเราเหมือนมีอะไรดลใจอยากเป็นดีไซเนอร์ขึ้นมาทันที 555555
 
พอเอาความฝันนี้ไปเล่าให้เพื่อนฟัง นี่คือท่าทีของเพื่อน
 
 
 
ขอบอกก่อนว่าเพื่อนสมัยประถมเรานั้นจะพยายาม"รูนเอฟวรี่ติงอินมายไลฟ์" และแน่นอนเจอแบบนี้ไปต้องอยากรู้เหตุผลชัวร์ เหตุผลคือ...
 
 
นั่นละฮะท่านผู้ชม "เพราะมึงอ้วน" ง่ายๆ สั้นๆ
 
 
พอได้ยินแบบนั้นปุ๊บ ยังไม่โกรธเพราะรู้ตัวว่าอ้วน เลยเกิดอาการสงสัยว่า "อ้วนแล้วไงอ่ะ?" "อ้วนแล้วออกแบบไม่ได้เหยอ"
 
และไม่พลาดที่จะถามหาเหตุผล
 
 
"แกต้องใส่ชุดให้คนอื่นเขาเชื่อถือเว้ย อ้วยแบบนี้ใส่ไม่ได้หรอก" "ช่ายๆ แบบนี้ก็ไม่มีใครเชื่อถือหรอก"
 
ถ้าถามว่าเราจุกมั้ย เราไม่จุกเพราะตอนนั้นเราเชื่อว่าการเป็นดีไซเนอร์นั้นไม่จำเป็นต้องใส่ชุดที่ตัวเองออกแบบ คนที่ใส่คือนางแบบกับหุ่นลองชุด(นี่คืออ่านการ์ตูนมาไม่เห็นว่านางเอกใส่ชุดที่ตัวเองออกแบบ 555555)
 
เราไม่ยอมให้เขาพูดผิด(จากความเชื่อเรา)เด็ดขาด เลยมีการโต้เถียงเล็กน้อย แต่ฝั่งนั้นคนเยอะกว่า(อารมณ์เดียวแบบตอนโดนก็อปงานครั้งแรก)เราเลยต้องแพ้ไป
 
 
แน่นอนว่าไม่มีการแนะนำใดๆ ทำลายเสร็จแล้วพวกกุก็ไป อารมณ์คงประมาณนี้(หยายคายนะ)
 
 
 
 
ขึ้นจริงๆนะแหม่ จนวันนี้ยังไม่ลง(มั้ง 5555555)
 
อารมณ์ส่วนตัวตอนนั้นคือ อ่าวอะไรวะ นี่มึงต้องการทำลายทุกสิ่งที่กุอยากสินะ(เวลาเราพูดอะไรที่ดูเหมือนเป็นความฝันเราจะโดนตอกกลับประมาณว่าทำไม่ได้หรอก)
 
อารมณ์ตอนนี้พอนึกเรื่องนี้ออกคือ กุออกแบบให้นางแบบและคนทั่วไปใส่ ไม่ใช่กุใส่ เรื่องอ้วนกุลดเอาก็ด้ายยยยยยยยยยยยย(แต่ตอนนี้ก็อ้วนเหมือนเดิม 55555555)
 
ถ้าถามเราว่าทำไมเพื่อนถึงพูดกับเราแบบนี่ เราขอยกเหตุผลที่เกิดจากการคาดเดาของเรามาดังนี้
1. เพื่อนในห้อง(ผู้หญิง)หลายๆคนไม่ชอบเราเพราะเราอ้วน ดูสกปรก ดุ(เวลาเราหงิดเราตะโกนเสียงดังน่ากลัวมากค่ะ 55555)
2. เพราะด้วยความที่ยังเป็นเด็ก เลยยังไม่รู้
 
เหตุผลข้อ2นั้นเราก็มีเรื่องมาเล่าอีก เกี่ยวกับครูฝึกสอนของเราเอง ครูเล่าให้ฟังว่า...
 
"ตอนเรียนแนะแนวครูเขาให้เขียนความใฝ่ฝันว่าอยากทำอะไรลงไป ครูก็เขียนว่าอยากเปิดร้านขายขนมปัง แล้วเพื่อนครูเขาก็ถามๆ(อารมณ์แบบพยายามตัดความฝัน)ว่า ไหวเหรอวะๆ เครื่องทำกาแฟแพงนะเว้ย ครูก็เลยคิดว่า เออว่ะ แล้วกูจะเอาเงินค่าเครื่องทำกาแฟมาจากไหนวะ"
 
ครูเหมือนจะทิ้งความฝันนั้นไปเพราะความไม่รู้ของตัวเองและเพื่อนช่างยุ(ทำขนมปังขายจะเอาเครื่องทำกาแฟมาทำอะไรล่ะ 55555) อารมณ์เดียวแบบของเรา เราทิ้งฝันเรื่องดีไซเนอร์ไปซักพัก(ซักพักบ้านพี่คือ9ปีเหรอวะจี!!) แล้วคิดว่าจะเป็นนักเขียนการ์ตูน อยากเล่าเรื่องตอนที่อยากเป็นนักเขียนการ์ตูนเหมือนกันนะ แต่เดี๋ยวเอนทรี่นี้มันจะออกทะเล
 
ใครมีเรื่องความฝันที่โดนพูดทำลายให้มันพังแบบเด็กๆมาเล่าให้ฟังในเมนท์ได้นะคะ ถือว่าแชร์ประสบการณ์♥
 
 
และที่สำคัญ!! อย่าทิ้งความฝันของตัวเองเพียงเพราะโดนคนอื่นมาพูดว่าเราทำไมได้เด็ดขาดนะคะ!! ตอนนั้นจียังเด็ก(ประมาณ10ขวบ)ยังคิดไม่ได้เหมือนตอนนี้ ทุกคนที่อ่านอย่าทำตามนะคะ!!
 
 
 
เจอกันเอนทรี่หน้านะ(>WO/